برمی گردم.

تجربه ی بالایی در زمینه ی ترک کردن دارم.علتش اینه که زیاد معتاد می شم. به هر چیزی انقدر معتاد می شم که زندگیمو به هم می ریزه. تقریبن دو سال و نیمه سیگارو گذاشتم کنار و دیگه حتا خاموششم دستم نگرفتم( یه مدت حدودن دوساله سیگاری ِ داغونی بودم و حتا چیزای دیگه غیر سیگار هم بود). چای رو حدود ده ما کنار گذاشتم چون دیگه انقدر چای خورده بودم که خونم رنگ چای شده بود. حالام که دوباره می خورم خیلی متعادل و به وقت می خورم. قند خوردن با چای رو هم ترک کرده بودم و حالا دیگه اگرم بخورم یه حبه می خورم اونم با چاییای زهرماری ،نه چاییای معمولی. شکوندن قولنج اعضای مختلف بدنم رو هم ایضن مثل سیگار به طور دائم ترک کردم.

طی تجربیات مکرر ترک کردن چیزای مختلف به این نتیجه رسیدم که بهترین راه ترک کردن هر چیزی (لاقل برای من) اینه که یه دفه بذارمش کنار و مث مرد دیگه نرم سراغش.

البته خب همونطور که متوجه شدین بعضی از این ترک کردنا دائمی بوده و بعضیاشون موقت و جهت اصلاح الگوی مصرف! برای مثال بارها اینترنت رو به طور موقت ترک کردم. حالا همه ی این حرفا رو زدم که چی بگم؟ به علت اینکه آزمون کارشناسی ارشد نزدیکه و بنده در حالی که رقبا با سرسختی در حال مطالعه هستن دارم روزی دوساعت گودر می کنم و علاف وبلاگ می شم، تصمیم گرفته م یه بار دیگه اینترنت رو به صورت موقت ترک کنم. اینا رو اینجا نوشتم که بدونین بر می گردم، چون خودم تجربه کردم که چقدر بده وقتی یکی از وبلاگایی که آدم می خونه یهو تعطیل بشه و نویسنده هیچ ردی هم نذاره. ناگفته نماند که خودمم قبلن این کارو کردم و دیگه نمی خوام دوستای دیگه ای رو از دست بدم.

منتظرم باشید. احتمالن پست بعدیمو بعد از اینکه از جلسه ی آزمون ارشد برگشتم می نویسم.